تولد برای همه جانداران جهان آفرینش، پیش آمد مسلمی است. لیکن زایش انسان بر
خلاف جانداران دیگر است که تولدشان فاقد اهمیت و در زندگی بی اختیار و بر
مرگشان هم کسی افسوس و دریغ نمی خورد. جشن زادروز انسان بر اهمیت آن دلالت
دارد، و اگر شخصی زندگی را با احتیاط تمام به
سر برد، امکان آخرین مرحله سیر تکامل تدریجی او را در بر خواهد داشت.
پیشرفت انسان روی به جلو است، لیکن چون ماشین
خودکار نیست. سرنوشت او به دست خود او سپرده شده و طبق اراده ی خویش آن را شکل
و صورت می دهد و در قالب می ریزد، زیرا نوع بشر، رنج و درد سیر تکامل تدریجی
دون انسانی را کشیده و هنگامی برایش فرا رسیده است که در تحصیل پاداش و میوه آن
همت ورزد و آن میوه و پاداش، زایش در عالم روحانی
است در همین زندگی جهانی و به وعده امروز و فردا قناعت نکردن.
همینکه انسان به خویش متوجه و با ذوقی بی نهایت، نگران وصول پاسخ به پرسشهای
باطنی است که « کی و کجا » زایش او به طور مسلم در جهان روحانی به وقوع پیوسته
است.
همینکه دل به چنین مرحله توازن برسد، بی خودانه و خود به خود محیط مادی او
تعدیل و خویش را با جهان آفرینش هم آهنگ و سازگار می بیند. محافظه کاری،
نابردباری و غرور و خودخواهی از او دور می گردد. جلوه ای نو و مقصدی نو در همه
ی چیزها مشاهده می کند. تاریکدلان و روشندلان، ناپاکان و پاکان، گناهکاران و
ثوابکاران، به نظرش امواجی می گردد که حجم آن بر سطح اقیانوس زندگی، کوچک و
بزرگ است. نیرویی عادی از منشاء کائنات می بینید که به وسیله ی زمان و مکان و
نسبت به کنش و واکنش اداره می گردد. روشندل به جاه و مقام خویش نمی نازد، تیره
دل و گناهکار رنج لکه بدنامی و داغ شرمساری سرمدی نخواهد کشید. کسی به کلی گم
شده نمی شود و کسی هم نباید نا امید بشود.
داروی من به جهان پریشان و ناراحت تجویزی است که بکوشد پاسخ پرسش « کی و کجا »
را به دست آرد. و آن دانشی است که آغاز و انجام همه، همانند، و ایست فرح بخش
زندگی، در جهان خاکی، فرصتی است برای او، که برادری جهانی انسانی را جامه ی عمل
بپوشاند و آن هم به نوبه خود درخت بهره برداری غیر منصفانه را از ریشه بیرون می
آورد.
دعای خیر من در شناخت این هدف زندگی همراه شماست.
