راه طریقت و رسیدن به مقصد الهی و کمال روحانی بدون مشکل نیست و ساده ترین آن فقط با تسلیم به سرنوشت و راضی به پیشامد و ایمان به وحدت کل موجودات و نامحدود الهی و همه را خوب دانستن و دوست داشتن و از کسی یا چیزی یا موجودی نفرت نداشتن و همه را حالت های مختلف خدا دانستن و ترک هوا و هوس جسمانی نمودن و دایم با خداوند صحبت کردن و در فکر قدرت و دانش ومحبت بی نهایت او بودن که حتی چیز بد خلق نفرمود و حتی دردها برای شکسته شدن غرور نفس عماره لازم است و از خداوند تشکر بی حد نمودن میسر می شود.

و همه این ها با یقین داشتن به اینکه ( شی ای نیست جز خداوند و حالت های خودش ) عملی می شود. ولی اگر عشق نباشد ممکن نمی شود و به نظر دشوار می آید .

خلاصه: (۱) تسلیم (۲) ایمان (۳) محبت (۴) ترک خواسته ها (۵) ترک حجاب هفت لایه که خشم و شهوت و طمع و عداوت و خودخواهی و غیبت و دروغ است، می باشد. این است آماده تحصیل کمال روحانی شدن و رسیدن به مقصد الهی همه این ها با ایمان آوردن به وحدت وجود یعنی یقین داشته باشید که هستی کل موجودات خداست و غیر از او و حالت های بیشماری که به خود اختیار فرموده که به نام مخلوق می نامیم چیز دیگری یا غیری وجود ندارد و همه را دوست بداریم تا بتوانیم به هر طوری شده بی ریا به همه خدمت نماییم به نیت حقیقی که به خدا خدمت می نماییم . اما فقط قدرت عشق لازم است تا آسان شود . البته بدون تعصب.

این دنیا محل عبور است مگه نه؟ پیر که شد رفتنش ضرور است مگه نه؟

فکر رفتن نبودن هم از غرور است مگه نه؟ مغرور هم از خدا دور است مگه نه؟

خانه آرام ته گور است مگه نه؟ دنیا دار یک نوع زنبور است مگه نه؟

رفتنش نداند چه جور است مگه نه؟ اما رفتنش ضرور است مگه نه؟

در واقع دنیا دام و تور است مگه نه؟ ولی سرنوشت مجبور است مگه نه؟

از دست اختیار دور است مگه نه؟ گاهی شیرین گاهی شور است مگه نه؟

این دنیا زندانی بیش نیست مگه نه؟ دلی نیست که ریش و ریش نیست مگه نه؟

حالتی بهتر از درویش نیست مگه نه؟حتی فکر سر و ریش نیست مگه نه؟

مگه نه ؟؟ مگه نه . . . .؟؟؟