بنام پدر

تنها باغبان پرمهر باغ عشق...

  جودیت گاربت

این داستان کوتاه و دوست داشتنی را که در مهرآباد اتفاق افتاده مانی بیاد می آورد:

بابا اغلب پس از صرف صبحانه برای دیدارمریدان مرد به مندلی هال می رفتند.آنها بابای محبوب را بر روی یک صندلی حمل می کردند.ایشان به هوای سرد آلـــرژی داشتند بهمین خاطروقتی روی این صندلی می نشستند بینی خود را با دستمال می پوشاندند.

 همانطوریکه بسیاری از زائران می دانند، در میان باغ مهـــرآزاد مجاورباغچه هایی که مهرا با عشق فراوان از آنها نگهداری می کرد،جالیزی بیضی شکـــل قراردارد. صبح روزی که این داستـــان اتفاق افتاد، مانی برای آوردن برگه هایی که بابا برای تایپ کردن به او داده بودنـــد پایین می رفت. وقتی به کنار نیمکت سبزی که زیر درخت تمبرهندی بود رسید، ایستاد و به جالیز نگاه کرد در همین حین بابا درحالیکه با صندلی حمل میشدند از آنجا عبور کردند.

 مانی به تماشا کردن ایستاد همانطور که مریدان مرد با قدم های تند بابا را حمل می کردند، مانی بابا را دید که خیلی واضح دستانشان را باز کردند و اشاره کردند "چه گـــــل زیبایی". مانی تعجب کرد، زیرا باغچه ای که بابا بدان اشاره کردند تنها بــذرهای نازک و نورستــــه داشت. پـس او نزدیکتــر شد و با چشمانش بدنبال آن گل گشت. مانی جز پوشش سبزرنگ جوانه های نورسته چیزدیگری ندید. خم شد تا با دقت به قسمت های نزدیک نگاه بیاندازد اما گلی در کار نبود.سپس در حالیکه روی زانو و دستش خم شده بود شروع به گشتن کرد، بلاخره زیریک برگ تک گل کوچکی را دید. با اینکه مریدان در جالیز، بابا را بسرعت حمل می کردند اما این گل از دید بابا پنهان نمانده بود.

 مانی در حالیکه متحیر بود و خشکش زده بود، دریافت که آنچه او از این اتفاق که شاهدش بوده درک کرده است عشق و شفـقــــت بابا نسبت به خودشـــان بوده است هرچند این محبت به مخلــوقات ناچیز باشد. او با خود گفت:

"وقتی بابا به یک گل کوچک ســـاده ی باغش چنین توجه ی خاصی دارد، چطـــورممکن است کــــه از عاشقانش غافل باشد."

 سرگذشت عشق، بخش 2 مانی،صفحه ی 5

Copyright 1998 AMBPPCT

برگردان به فارسي:  www.meherbabairani.com