اگر احساس شما نسبت به سایرین، همان احساسی باشد که برای عزیزان خود دارید؛

   اگر بجای عیب جویی از دیگران، به درون خویش بنگرید؛

   اگر بجای غارت دیگران برای کمک خود، خود را غارت کرده به دیگران کمک نمایید؛

   اگر از مصیبت دیگران مصیبت زده شده، و از خوشبختی دیگران احساس خوشبختی نمایید؛

   اگر بجای نگرانی از بدبختی خویش، خود را خوشبخت تر از مردم دیگر بدانید؛

   اگر سرنوشت و قسمت خود را با صبر و قناعت تحمل کنید و آن را خواست خدا بدانید؛

   اگر درک و احساس کنید که بزرگترین عبادت و پرستش خدا، آسیب و آزار نرساندن به آفریده های اوست.

   برای این که خدا را آن طوری که باید دوست داشته شود دوست بدارید، بایستی برای او زنده باشید و برای او بمیرید.