492

1- A salutation, like the pleasant perfume of friendship,
To that man of-the eye of light.

2- A salutation, like the light of the heart of the pious
To that candle of the khilvat-place of piety.

3- None of my fellow-companions in his place, I see;
With grief, my heart is become blood. Saki (the Murshid)! where art thou?

4- The wine, Sufi-overthrowing, they sell where?
For, in torment, I am from the hand of austerity of hypocrisy.

5- The covenant of society, the companions have so shattered,
That thou mayst say: "Verily, bath not been-friendship"

6- Thy face, away from the street of the magians, turn not. For, there,
They sell the key of the opening of difficulty.

7- Although within limit, the bride of the world bath beauty,
Beyond limit, she taketh the way of - unfaithfulness.

8- My shattered heart-if it's be a desire,
Desireth not, from those stone of heart, a mumiya,i.

9- Thee, the chemistry of happiness, I will teach;
From bad fellowship, -separation, separation!

10- O lust of greed! if thou leave me,
Great sovereignty (contentment) I will make in beggary.

11- Hafiz! of time's violence, complain not;
O slave! what knowest thou divine work?

492

سلامی چو بوی خوش آشنایی،
بر آن مردم دیده ی روشنای؛

درودی چو نور دل پارسایان؛
بر آن شمع خلوتگه پارسایی.

نمی​بینم از همدمان هیچ بر جا،
دلم خون شد از غصه، ساقی کجایی؟!

ز کوی مغان رخ مگردان که آنجا،
فروشند مفتاح مشکل گشایی.

عروس جهان گر چه در حد حسن است؛
ز حد می​برد شیوه ی بی​وفایی.

دل خسته من گرش همتی هست،
نخواهد ز سنگین دلان مومیایی.

می صوفی افکن کجا می​فروشند؟
که در تابم از دست زهد ریایی.

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند،
که گویی نبوده ​ست خود آشنایی.

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع،
بسی پادشایی کنم در گدایی.

بیاموزمت کیمیای سعادت:
"ز همصحبت بد جدایی جدایی"

مکن حافظ از جور گردون شکایت،
چه دانی تو ای بنده کار خدایی؟